Z głową w książkach

Zaczyna się pragnieniem ciszy. I kończy się ciszą. Ale wymuszoną. Ciszą pogłębioną przez odgłos karabinu przeładowywanego przez niemieckiego żołnierza. Kończy się ciszą, milczącym sprzeciwem czytelnika. Temat Holokaustu można przemilczeć. A czasem trzeba o nim pomilczeć, bo brakuje słów, by go w pełni opisać. Spojrzałam na Holocaust oczami buldoga angielskiego, którego Ryszard Marek Groński uczynił narratorem książki „Szlemiel”. Pies narratorem? Nie bardzo zdaje się pasować do roli oprowadzacza po temacie tak trudnym. Co pies może o tym powiedzieć? Co może z tego zrozumieć. Niewiele. Czyli tyle samo, co człowiek, bo Holokaust jest zjawiskiem niewytłumaczalnym, niezrozumiałym. Świat psa, którego głowa przypomina kulę do wyburzania murów, to niecodzienne zapachy codzienności. To odgłosy zwykłej krzątaniny. Poszczekiwania psów spotykanych na spacerze. I w tym świecie coś zaczyna się zmieniać. Pies sekretarza niemieckiej ambasady, który to sekretarz „wyglądał tak, jakby c...

i takim ci ja mocarz...

[...] I takim ci ja mocarz, że kiedy słów nie trzeba, nie umiem stworzyć nieba miłością w oczach. K. Baczyński "Pragnienia"

Książki

"Książki, powiedział mi kiedyś, gdy wyszedłem do niego na rusztowanie, to jedyny ratunek, żeby człowiek nie zapomniał, że jest człowiekiem. On w każdym razie nie mógłby bez książek żyć. Książki to także świat, i to świat, któr y człowiek sobie wybiera, a nie na który przychodzi." W. Myśliwski "Traktat o łuskaniu fasoli"

Notatki

2019 8
- lutego 2019 2
- stycznia 2019 6

2018 22
2017 44

Pokaż więcej Pokaż mniej

Zgłoś nadużycie

Obsługiwane przez usługę Blogger